Fred Schwarz
Fred Schwarz zegt hierover: “We eten aan lange tafels met banken." Links in de eetkamer staan een paar tafels waar koosjer eten wordt geserveerd. Dat komt van de instelling in Woensel. [Het koosjere eten kwam uit de keuken van het Rijks-Krankzinnigengesticht, aan de Boschdijk.] Een van de jongens en een van de conciërges gaan elke dag op een bakfiets om eten op te halen. Wij, het merendeel, staan aan de andere kant van de eetzaal en krijgen eten uit de Philips-keuken.
Alle kamers hebben ingebouwde kasten en wastafels, er zijn stapelbedden voor vier of zes jongens. Douches en toiletten bevinden zich in de hal. Alles is gewoon perfect. Beneden is een grote hal die als lobby wordt gebruikt. Er zijn enkele leslokalen, een bibliotheek, de administratie en kamers voor het personeel. Er is een ziekenkamer en zelfs een plek voor een verpleegster die naar eigen zeggen net is teruggekeerd uit de Spaanse Burgeroorlog. Voor het huis is een open ruimte tot aan de rivier de Dommel. De perfecte plek om te voetballen. De „Hauptmann" Van Brunschot laat ons daar gymnastiekoefeningen doen. Een van de jongens vertelt me dat we kunnen gaan zwemmen in het plaatselijke zwembad: dat kan ik al meer dan een jaar niet, dus daar heb ik heel veel zin in. Ook regelen ze veel voor ons. We kunnen regelmatig kaartjes krijgen voor voorstellingen of concerten en de bioscopen geven ons kortingen voor de matinees, die niet al te duur zijn om mee te beginnen.”
Fred Schwarz heeft na de bezettingsjaren een boek geschreven over zijn ervaringen. Hij kwam in 1938 als een 15-jarige Joodse jongen, op de vlucht voor de nazi's, moederziel alleen vanuit Wenen in Amsterdam aan. Daarna verbleef hij, samen met zijn oudere broer Frits, van mei '39 tot februari '40 in het Dommelhuis. Samen met vele lotgenoten werd hij in juli 1940 ondergebracht in vluchtelingenkamp Westerbork, dat in 1942 door de Duitsers getransformeerd werd in een doorgangskamp naar de concentratie- en vernietigingskampen. Hij overleefde Westerbork, Theresienstadt en Auschwitz, en bouwde na de oorlog een nieuw leven op met een vrouw die hij in de kampen had ontmoet, Klaartje (Carry) van Leeven. Een aangrijpend levensverhaal dat hij in 1994 heeft gepubliceerd in het boek; Treinen op dood spoor. Heruitgave 2019.
Frits Schwarz is direct na de oorlog in Utrecht medicijnen gaan studeren. Hij promoveerde er, werd hoogleraar in de endocrinologie en verliet de universiteit als decaan van de medische faculteit. Fred Schwarz werkte direct na de oorlog als naaimachinemonteur. Maar zijn loopbaan eindigde bij een groot Amerikaans concern in aluminiumlegeringen, als manager voor Europa.
